นักวิจัยพบว่าความทรงจำจะถูกดึงออกมาได้ดีที่สุดเมื่อผู้ให้ข้อมูลรู้สึกปลอดภัย ผ่อนคลาย และไม่ถูกตัดสิน ผู้สัมภาษณ์จึงต้องลดบทบาทจาก “ผู้ซักถาม” เป็น “ผู้ฟัง” เปิดโอกาสให้พยานเล่าเรื่องด้วยภาษาของตนเอง แทนการบังคับให้ตอบเพียง “ใช่” หรือ “ไม่ใช่”

ความทรงจำไม่ได้ถูกเก็บเป็นไฟล์ แต่เป็นเครือข่ายของประสาทสัมผัส อารมณ์ และบริบท การให้พยานนึกย้อนกลับไปถึงสถานที่ เสียง กลิ่น หรือความรู้สึกในขณะนั้น จะช่วยกระตุ้นโครงสร้างความจำในสมอง ทำให้รายละเอียดที่เคยเลือนรางกลับมาชัดเจนขึ้น

ในขั้นตอนนี้ ผู้สัมภาษณ์จะกระตุ้นให้พยานเล่าทุกสิ่งที่จำได้ แม้รายละเอียดจะดูเล็กน้อยหรือไม่สำคัญ เพราะงานวิจัยพบว่า “เศษเสี้ยวของข้อมูล” มักเป็นจุดเชื่อมโยงไปสู่ข้อเท็จจริงที่สำคัญกว่า สิ่งสำคัญคือผู้สัมภาษณ์ต้องไม่ขัดจังหวะ และไม่รีบตีความแทนพยาน

การให้พยานเล่าเหตุการณ์จากตอนจบย้อนกลับไปตอนต้น หรือมองจากมุมมองอื่น เป็นการบังคับให้สมองประมวลผลใหม่ ลดการพึ่งพา “สคริปต์ความจำ” ที่สมองอาจสร้างขึ้นโดยอัตโนมัติ เทคนิคนี้ช่วยให้รายละเอียดใหม่ปรากฏ และทำให้ความไม่สอดคล้องภายในเรื่องเล่าชัดเจนขึ้น